Search

Rocka Rolla Minutes

Γράφει ο Michael - Angelos Englezos



Το Rocka Rolla ανοίγει τις πόρτες του το 2006, όταν ο Θέος ήταν ήδη 30 χρονών. Οι θαμώνες του ανήκουν σε διάφορες ηλικίες με τον κυρίως πυρήνα να κυμαίνεται μεταξύ των 20 – 30 χρονών.

Το πρώτο Rocka Rolla βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της Λευκωσίας, κοντά στο Club Zoo. Οι εποχές δεν είναι βολικές για την metal μουσική. Στην πόλη δεν υπάρχουν ανάλογα μέρη μεταλλικής διασκέδασης, εάν εξαιρέσει κανείς την Reckless Pub, που αν και έπαιζε rock μουσική, εντούτοις δεν ήταν ποτέ ένας χώρος αφιερωμένος στο metal. Ποιο παλιά, τις ανάγκες της μεταλλικής σκηνής της Λευκωσίας εξυπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα (1991 – 1993) το Underground Rock Club, στην Έγκωμη, όπου η μουσική ερχότανε κυρίως από βινύλια και κασέτες.

Οι πρώιμες εποχές του Metal στην Κύπρο δεν ήταν εύκολες. Η Κυπριακή κοινωνία δακτυλόδειχνε (κάτι που και ακόμα γίνεται) τους μεταλλάδες, διακρίνοντας και επικρίνοντας τους για τις μαύρες αμφιέσεις, τα σκουλαρίκια, τα μακριά μαλλιά και φυσικά για το είδος της μουσικής τους. Τότε οι παρέες ήταν μικρές και κλειστές. Η παρουσία της μεταλλικής μουσικής στην κοινωνία και στα μέσα ήταν ελάχιστη. Σε πιο νεαρές ηλικίες, οι έξοδοι για διασκέδαση όπου τύχαινε να παρουσιαστούν πιο σκληρά ακούσματα ήταν τα τυπικά πάρτι σε σπίτια, ή στις ντισκοτέκ όπου ανάμεσα στον σωρό της Pop μουσικής παιζόντουσαν και κάποια rock κομμάτια όπως το «I was made for loving you”, “Paranoid” και “TNT”.

Ο Θέος θυμάται ιστορίες για τον Χάρο, τον Σίμο τον Ινδιάνο, τον Κίκη, τον Αντώνη των Armageddon. Τότε ο κάθε μεταλλάς ήταν μια αυτόνομη ανεξάρτητη οντότητα. Οι παρέες αποτελούνταν από δύο μέχρι τρία άτομα. Δεν υπήρχε πληροφόρηση στην Κύπρο για το metal, πριν το 1990 όπου ξεκίνησε να κυκλοφορεί το (ελληνικό) Metal Hammer και το οποίο γρήγορα έγινε η μοναδική πηγή ενημέρωσης. Πέραν από αυτό, ο Θέος σημειώνει τις βιντεοκασέτες που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι, οπαδό σε οπαδό, διαφόρων συγκροτημάτων, όπως το «Live After Death” των Iron Maiden, το «World Wide Live” των Scorpions και το «Live… in the Raw” των Wasp. Αυτές οι βιντεοκασέτες μαζί με τις φωτογραφίες των συγκροτημάτων στα περιοδικά ήταν η μόνη επαφή που είχε το τότε νεαρό μεταλλικό κοινό με τα ινδάλματα τους. Τότε οι κοπέλες συμβουλεύονταν τα εξώφυλλα των δίσκων για να ανακαλύψουν το look που τους άρεσε. Μικρές συμβολές έκαναν επίσης και οι εκπομπές Metal Mania με τον Δημήτρη Κάτη (Εξόριστοι), που μεταδιδόταν από την ΕΡΤ (σε αναμετάδοση στην Κύπρο) αρχές της δεκαετίας του ’90, όπως και το μετέπειτα Jammin’ με τον Στάθη Παναγιωτόπουλο.

Ο ίδιος ο Θέος ανακαλεί τα πρώτα του εισαγωγικά βήματα στη μουσική γενικά και πώς αυτά προήλθαν από την Pop μουσική που άκουγε η κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη αδερφή του. Συγκροτήματα όπως Duran Duran και Billy Idol και άλλα εποχιακά Pop σχήματα έγιναν βάση για σκληρότερες ηχητικές εισροές. Ο Θέος ανακαλεί το “Final Countdown” των Europe όπου είχε χιλιοπαιχτεί το 1987 μετά την νίκη της Ελλάδας στο Ευρωμπάσκετ. Θυμάται επίσης τα Top 10 Chart Songs, όπου τύγχανε, μέσα στα Pop τραγούδια κάποτε να παρουσιαστεί και κάποιο hard rock κομμάτι, όπως το “Hysteria” των Def Leppard και το “Slippery when Wet” των Bon Jovi. Θυμάται την πρώτη του συναυλιακή εμπειρία, το 1989, όπου είχε δει τους Armageddon στο Metropole Cinema στη Λευκωσία. Σημειώνει ότι και οι δύο βραδιές της παράστασης ήταν sold out, και πώς οι μεταλλικοί οπαδοί ερχόντουσαν από όλες τις πόλεις της Κύπρου.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Θέος μιλά για το μεταλλικό παρελθόν του περιέχει την αναπόληση και την νοσταλγία. Αναφέρει το πρώτο του live στο εξωτερικό to 1995, που ήσαν οι Iron Maiden όταν περιόδευαν το X-Factor. Αναφέρει τον εντυπωσιασμό του για το Painkiller των Judas Priest του 1990, και πόσο αξεπέραστος μουσικά δίσκος είναι ακόμη και σήμερα. Αναφέρει ότι ο σκοπός του ήταν να δουλεύει για να μπορεί να επισκέπτεται τα αγαπημένα του συγκροτήματα σε lives. Σημειώνει ότι είναι «κλασσικός μεταλλάς» ότι μεγάλωσε με το metal της δεκαετίας του 80 και των αρχών του 90. Κατά την άποψη του, τα καλύτερα albums των μεγάλων συγκροτημάτων της δεκαετίας του 80 κυκλοφόρησαν την περίοδο 1985-1995. Το τονίζει, και μάλιστα αρκετές φορές, ότι το γεγονός του να δει ένα αγαπημένο του συγκρότημα επί σκηνής, ήταν και είναι μια ιερή στιγμή η οποία συνοδευόταν από ισχυρές εκδηλώσεις ενθουσιασμού. Δεν ήταν απίθανο, κάποιος να λιποθυμήσει από συγκίνηση, και το θεωρεί απολύτως λογικό καθώς ελάχιστη πραγματική επαφή με τα συγκροτήματα υπήρχε στην Κύπρο, οπότε ένα live ήταν πραγματικά μια απόλυτη θρησκευτική εμπειρία.

Μέσα από την κουβέντα μου αναφέρει διάφορα τέτοια παραδείγματα. Μιλά για τον παροξυσμό και τις λιποθυμίες στην συναυλία των Manowar το 1998, για παρόμοιες καταστάσεις στο “Reunion Tour” των Twisted Sister. Με ενθουσιασμό περιγράφει την συναυλία των Slayer, στο Rock of Gods στον Πειραιά και καταλήγοντας σημειώνει «Ήταν όλα όπως το όνειρο!»


Για τον Θέο, κάποια (μουσικά) πράγματα είναι σχεδόν απόλυτα. Υποστηρίζει ότι η σημερινή εποχή, με την συνεχή προβολή των συγκροτημάτων από τα media, και την ευκολία με την οποία κάποιος μπορεί να έχει πρόσβαση στη μουσική και την πληροφόρηση, να έχουν αποδυναμώσει τον ενθουσιασμό και την αφοσίωση του μέσου ακροατή για τα συγκροτήματα και την μουσική τους. Θεωρεί ότι αυτό ισχύει για όλα τα είδη μουσικής, αλλά φυσικά επικεντρώνεται στο metal.

Πίσω από τον πάγκο του Rocka Rolla, στρίβει τσιγάρο και συζητάει για τον «σωστό μεταλλα». “Ο σωστός μεταλλάς είναι απόλυτος, επαναστάτης. Δεν κοιτάζει δεξιά και αριστερά, δεν φλερτάρει με άλλα είδη και ακούσματα αλλά είναι σταθερός στα πιστεύω του. Το Heavy Metal σαν μουσική διδάσκει αξίες και τρόπο ζωής, metal-λάσσει και μετατρέπει, με την μεταλλική του γροθιά τον απλό «οπαδό» σε ένα «σωστό» άνθρωπο. Οι οπαδοί του με τις συνεισφορές τους, χρηματικές και μη, διατήρησαν και κράτησαν το metal ζωντανό και δυνατό όλα αυτά τα χρόνια.”

“Η μουσική σήμερα, είναι περισσότερο οπτική φαντασμαγορία και κουτσομπολιό παρά να είναι καθαρή τέχνη”, σημειώνει αρκετά απογοητευμένος ο Θέος. Δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθείς με κάτι το σύγχρονο και να μην βουτήξεις μέσα σε μια θάλασσα νοσταλγικής μελαγχολίας για τα παλιά. Το internet έχει εξισώσει τους πάντες. Οι μπάντες δεν είναι πλέον θεοί, δεν είναι πλέον προορισμός, είδωλα και ινδάλματα. Αναγνωρίζει βέβαια ότι καινούργια και αξιόλογη μουσική πάντα δημιουργείται, αλλά σημειώνει αυτή την έλλειψη αφοσίωσης που έχουν οι σύγχρονοι οπαδοί σε σχέση με τους πιο παλιούς. Κατά την γνώμη του, τα καινούργια συγκροτήματα πολύ δύσκολα θα παραμείνουν στην μουσική ιστορία, με τον τρόπο που άλλα παλαιότερα σχηματίστηκαν και παγιώθηκαν στις καρδιές και τα μυαλά των έξαλλων οπαδών τους.

Πέραν από παρελθούσες αναφορές και αρνητικές σημειώσεις, ο Θέος έχει άμεσες λύσεις, τουλάχιστον όσο αφορά το άτομο του. Ξέρει ότι έχει μεγαλώσει με το Rocka Rolla και τον κόσμο του, ξέρει ότι είναι αναπόσπαστο μέρος της Κυπριακής Metal Σκηνής. Γι’ αυτόν το ιδανικό θα ήταν να παίζει «καθαρόαιμο» heavy metal (80’s – mid 90’s), όπως και έγινε αρχικά με το Rocka Rolla.

Μέχρι το 2006 όπου είχε ανοίξει για πρώτη φορά το μαγαζί, στην Κύπρο είχαν γίνει 3-4 «μεγάλα» live, όπως των Deep Purple το 1990 στο Στάδιο Ελευθερία, τους Scorpions (τους οποίους θεωρεί παρεξηγημένο συγκρότημα, ειδικά με την μετέπειτα πιο “pop” επιτυχία τους στα τέλη της δεκαετίας του ’80), τον Alice Cooper. Πιο πρόσφατα, μας επισκέφτηκαν, μεταξύ άλλων οι Iced Earth, οι Kreator, οι Sodom και οι Sepultura. Αλλά μέχρι πρότινος, οι μουσικές επιλογές σε επίπεδο live ήσαν περιορισμένες.

Μετά το άνοιγμα του Rocka Rolla στην πρωτεύουσα, ο μεταλλικός κόσμος «είχε ένα μέρος όπου μπορούσε να ακούει την μουσική ΤΟΥ». Υπήρχαν νύχτες αφιερωμένες σε παρακλάδια της metal, όπως Black και Death Metal. Υπήρχαν και μικρές σποραδικές εμφανίσεις από τοπικά και εξωτερικά συγκροτήματα, όπως οι Omen και Tokyo Blade το 2007. Τα έσοδα ήσαν πάντα περιορισμένα και συνήθως χρησιμοποιούνταν για την εξόφληση των ενοικίων και λογαριασμών.

«Το Rocka Rolla, ήταν και είναι για όλο τον κόσμο», λέει ο Θέος με σιγουριά. «Ούτως η άλλως την μουσική την φτιάχνουν και την υποστηρίζουν οι οπαδοί της, όπως και την μουσική σκηνή στην Κύπρο, όπως και τους χώρους της». Το Rocka Rolla ήταν και είναι μόνο για την μουσική, μου επιβεβαιώνει αρκετές φορές. Μου περιγράφει ιστορίες για φίλους-θαμώνες που σε αρκετές περιπτώσεις έμεναν στο μαγαζί για να κοιμηθούν για να ξενερώσουν από το μεθύσι της νύχτας, για το γεγονός ότι ποτέ δεν έγινε καβγάς (κάτι που όλοι θεωρούν δεδομένο για τους μεταλλάδες), για το ότι όλοι όσοι σύχναζαν στο μαγαζί, ήταν και είναι μια μεγάλη μεταλλική οικογένεια.

Κάποια στιγμή, χρειάστηκε το Rocka Rolla να μετακομίσει. Η πρώτη του θέση αποδείχθηκε μη ευνοϊκή για την λειτουργία του, οπότε μετά από μια μικρή απουσία, επέστρεψε το 2011, σαν ένας πολύ μικρός χώρος, αλλά με τα ίδια φόντα και γούστα, το Rocka Rolla Wizard. Η μουσική ήταν η ίδια και ο κόσμος ήταν ο ίδιος, η ‘σειρά’ που είχε μεγαλώσει μέσα στο πρώτο RR. Σύντομα αποδείχθηκε ότι ο χώρος ήταν πολύ μικρός και καθόλου βολικός, οπότε για ακόμα μια φορά το Rocka Rolla μετακόμισε το 2014 στην παρούσα του θέση (Ξάνθης Ξανιέρου 7Α).

«Είναι οι πελάτες και φίλοι που ορίζουν και συντηρούν το μαγαζί», λέει ο Θέος. «Πιο παλιά ήσαν πιο φανατικοί, πιο άγριοι, αλλά τώρα, καθώς μπαίνουν νέες γενιές στο μείγμα, τα πράγματα γίνονται πιο χαλαρά». Ο Θέος σημειώνει, με αρκετή σοβαρότητα στα λόγια του ότι «στο πρώτο Rocka Rolla, πηγαίναμε εκεί, για να πιούμε, να ακούσουμε μουσική, και να τα σπάσουμε όλα!». «Τώρα», συμπληρώνει με χαμόγελο «κάνουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα, μείον τα σπασίματα!»

«Για μας, η μουσική μας είναι ένα σκουλήκι που μας τρώει, να δούμε, να ακούσουμε, να παίξουμε, να ζήσουμε. Είναι η φωτιά μέσα μας που μας κρατάει ζωντανούς και σε εγρήγορση. Εάν αυτή η φωτιά, η σπίθα χαθεί, έχουμε χαθεί και μεις, και γι’ αυτό την κρατούμε αναμμένη, με την μουσική, με το Rocka Rolla, με τις συναυλίες, εντός και εκτός»

Για τον Θέο, τα μουσικά δρώμενα δεν είναι όπως παλιά. Δεν είναι βέβαια, και απελπιστικά. Πώς θα είναι το metal σε 50 χρόνια, συζητούμε χαριτολογώντας. Θα ακούγεται η σημερινή μουσική τότε; Ίσως το metal να υπάρχει, αλλά να παίζεται χωρίς κιθάρες! Ίσως όλες οι μπάντες να εκλείψουν και να έχουν μείνει μόνο cover bands, ένα trend που ο Θέος σημειώνει ότι γίνεται κάθε μέρα και μεγαλύτερο.

Η αισιοδοξία όμως υπάρχει και υπερισχύει όλων των άλλων. «Το Metal θα συνεχίσει να υπάρχει!», δηλώνει με ενθουσιασμό ο Θέος. «Για σκέψου, πόσο ωραίο θα είναι να έρθει η στιγμή όπου ο εγγονός μου θα περιγράφει με ενθουσιασμό στους φίλους του για τα ‘μεταλλικά’ κατορθώματα του παππού του!» Συμφωνώ, αυτή θα ήταν μια πολύ ωραία εικόνα. «Οι νέες γενιές πρέπει να διαλέξουν, διότι το Metal θα συνεχίσει να υπάρχει», με βεβαιώνει ο Θέος. «Μπορεί βέβαια αυτή να είναι η τελευταία γενιά των ‘μεγάλων’ συγκροτημάτων», συμπληρώνει σκεφτικός. «Είναι και το θέμα της ηλικίας, και το πώς αυτή επηρεάζει τις επιδόσεις». Και σε αυτό συμφωνούμε.

Έχει έρθει η ώρα να τελειώσουμε την συνέντευξη. Ο Θέος φαίνεται προβληματισμένος. «Ξέρεις», μου λέει, «Υπάρχει μια νέα μόδα τώρα, όπου υπάρχει προτίμηση στις μπάντες της δεκαετίας του 80, όπου δεν έγιναν διάσημες. Αυτοί ακούνε αποκλειστικά metal του ’80-’85 και λένε ότι είναι underground. Και εγώ δεν καταλαβαίνω τι εννοούν με τον όρο αυτό. Ας μας πει κάποιος τι εννοούν με αυτό το «underground!»

Κουνάω το κεφάλι μου, ούτε εγώ καταλαβαίνω τι εννοούν. «Αυτοί οι διαχωρισμοί βλάφτουν το metal», με βεβαιώνει ο Θέος. «Αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε εδώ! Το Rocka Rolla θα παίζει καθαρό Metal, και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι! Χωρίς αμφιβολία, πάντα για πάντα θα υποστηρίζει την Κυπριακή Metal Σκηνή». Θυμάται τι έγινε την νύχτα όπου έγινε η κηδεία του Lemmy.

«Όλοι ήσαν εδώ», μου λέει, «όλοι ήσαν εδώ και όλοι έπιναν Jack and Coke. Εκείνη την νύχτα, όλοι ήσαν μαζί, ενωμένοι. Έτσι πρέπει να είναι πάντα, έτσι!», συμπληρώνει με ενθουσιασμό.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να διαφωνήσω.

«Ξέρεις», μου κλείνει το μάτι εμπιστευτικά. «Υπάρχει η πιθανότητα για ένα surprise event στο Rocka Rolla, σύντομα.»

Χαίρομαι γι αυτό. Τον αποχαιρετώ και φεύγω ενώ το ηχοσύστημα παίζει στην διαπασών το «Warriors of the World United”.

METAL UBER ALLES!

© 2018 Aegis Rock | Metal Magazine

  • White YouTube Icon