Search

Arcadian Child: εκτενώς, από κοντά και ειλικρινά


Στις 23 Δεκεμβρίου 2018 οι Arcadian Child μοιράστηκαν τη σκηνή του Savino Live με τους Ladderman για να παρουσιάσουν το album τους, Superfonica. Κάπου μεταξύ του sound-check και του προ-gig δείπνου τους, μου παραχωρήσανε πολύτιμο χρόνο για μια συνέντευξη. Παρ’όλα αυτά, όταν ξεκίνησα να μιλάω με τον Παναγιώτη, τον Ανδρέα, τον Στάθη και τον Χρίστο, η συνέντευξη έγινε μια φιλική συζήτηση εφ’ όλης της ύλης σχετικά με τους ίδιους, το album και την Κυπριακή μουσική σκηνή και έτσι ακριβώς θέλω να την παραθέσω σε εσάς. Οπότε εδώ το στεγνό στυλ ερωτ-απάντησης που συνηθίζεται στις συνεντεύξεις δεν βρίσκει διαχωρισμό ατόμων και ονομάτων. Η φωνή των τεσσάρων μουσικών διαχωρίζεται μόνο εκεί που κάτι είναι καθαρά προσωπικό. Άλλωστε, αυτό ακριβώς είναι και η δουλειά τους...τέσσερις διαφορετικές φωνές σε αρμονία, το κράμα μουσικής και ιδεών που είναι το Παιδί της Αρκαδίας, το οποίο έχει κάτι να πει που αξίζει να το ακούσεις.


γράφει η Μαρία Κούβαρου


Τρεις περίπου μήνες πριν τη συνάντησή μας, οι Arcadian Child είχαν ξαναεμφανιστεί στο Savino Live, υποδεχόμενοι από ένα περιορισμένο αριθμό ακροατών. Έκτοτε μεσολάβησε μια περιοδεία και ένας δίσκος που είχε δικαίως πολύ θετική αποδοχή διεθνώς. Ξεκινάω τη συζήτηση με το προφανές.

Πώς αισθάνεστε για την επιστροφή σας, όντες οπλισμένοι με τις περαιτέρω εμπειρίες και αναγνώριση;

Arcadian Child: Κοίταξε, η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτή η εμπειρία μας να μην έχει γίνει αντιληπτή εδώ, κάτι που δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Εμείς κάνουμε αυτό που κάνουμε γιατί αυτό θέλει το σώμα και η ψυχή μας. Δεν το κάνουμε ούτε για τα likes, ούτε για τα reviews. Ουσιαστικά εμείς γράφουμε μουσική γιατί είναι ο τρόπος μας να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Από εκεί και έπειτα, ναι, προφανώς και θέλουμε να ακουστεί η μουσική μας, αλλά θέλουμε να ακουστεί από τα κατάλληλα άτομα που θα καταλάβουν τη μουσική μας, και εδώ εννοούμε και τους στίχους μας, αφού τα κομμάτια μας απαρτίζουν ένα concept album. Οι στίχοι έχουν μια πολύ συγκεκριμένη ροή, μια πολύ συγκεκριμένη βάση, έρχονται από κάπου και καταλήγουν κάπου συγκεκριμένα. Εμείς θέλουμε κάποιον που θα ακούσει και θα εκτιμήσει τα τραγούδια ολοκληρωμένα.

Αναπόφευκτα, δηλαδή, έχουμε οδηγηθεί στο θέμα της Κυπριακής ανταπόκρισης...


Arcadian Child: Η ανταπόκριση θα έρθει και από την Κύπρο σιγά σιγά. Απλά χρειάζεται λίγος χρόνος παραπάνω γιατί είναι και ψιλοδιαφορετικά τα ακούσματα εδώ, είναι και που δεν κάνουμε κάτι πολύ κοινότυπο για τα αυτιά του κόσμου. Αλλά επειδή είναι αληθινό θα έλθει αγάπη με τον καιρό. Άλλωστε, το κοινό της Κύπρου που ακούει τέτοια μουσική είναι περιορισμένο. Και ένα μεγάλο μέρος του κοινού αυτού είναι συσπειρωμένο και ενημερωμένο, και αυτό μας κάνει πολύ χαρούμενους, για να μην είμαστε και εντελώς μηδενιστές. Απλά οι πλατιές μάζες προφανώς και θέλουν να ακούσουν κάτι που να είναι πιο εύκολο, πιο εύπεπτο, πιο μόδα, πιο οικείο για τους ίδιους.



Και, όμως, η αποδοχή αμβλύνεται, καθώς οι Arcadian Child έχουν αρχίσει να παίζουν και στο Κυπριακό ραδιόφωνο...


Arcadian Child: Το ακούσαμε, μας ακούσαμε, και χαρήκαμε πολύ.


Εδώ ο Παναγιώτης διαχωρίζει τη θέση του, σημειώνοντας ότι για διάφορους λόγους δεν ακούει ραδιόφωνο. Από σεβασμό για τον περιορισμένο τους χρόνο δεν τον «τσιγκλάω» για περαιτέρω. Δράττομαι, όμως, της απόκλισής του για να μετακινήσω τη συζήτηση στην conceptual βάση της μουσικής τους που είχε προαναφερθεί.


Μιλήστε μου λίγο για το πώς γράφτηκε το Superfonica.

Arcadian Child: Ουσιαστικά μόλις τελείωσε το Afterglow, τον Οκτώβριο του 2017, υπήρχε ήδη υλικό για να δουλευτεί για το Superfonica. Γράφει στίχους ο Παναγιώτης με μια βασική μελωδία και ένα αρχικό chord progression και δουλεύουμε πάνω σε αυτόν τον οδηγό όλοι μαζί. Είμαστε μπάντα για αρκετό καιρό και ξέρουμε πώς να δουλεύουμε την πρώτη ύλη. Πάμε στο studio, πειραματιζόμαστε πολύ, και σφυρηλατείται το όλο. Κάτι που μας βοήθησε στο Superfonica και που δεν είχαμε κάνει με το Afterglow είναι που παίζαμε τα κομμάτια στα live πριν να ηχογραφηθούν, οπότε κάποια σημεία που δεν λειτουργούσαν τα ξαναδουλεύαμε μετά.

Εδώ ο Παναγιώτης επεξηγεί σχετικά με το πώς γράφτηκαν τα τραγούδια του Superfonica…


... το Afterglow ήταν μια collectiva rock. Οι στίχοι είχαν μια έντονη κοινωνική ανησυχία, η οποία υπάρχει και στο Superfonica, αλλά ήταν λίγο διάσπαρτοι, αφού το Afterglow σαν album δεν είχε κάποιο concept. To Superfonica είναι ενιαίο conceptually, επηρεασμένο πάρα πολύ από τους εφτά συμπαντικούς κανόνες του Ερμή, σε συνάρτηση με το τι βλέπω εγώ γύρω μου σαν στιχουργός και το πώς εμένα με προβληματίζει, με ερεθίζει, ή μου αρέσει στην τελική. Ακόμα και το tracklist του δίσκου έχει συγκεκριμένη σειρά, ως ιστορία που πρέπει να ολοκληρωθεί και να καταλήξει στο “The March.

Όταν γράφω τη βασική μελωδία έχω στο μυαλό μου τα παιδιά. Τι κάνει ο καθένας, τι μπορεί να κάνει ο καθένας, τι του βγαίνει, το στυλ τους. Επικοινωνούμε αρκετά. Είμαστε δεμένοι. Κάθε βδομάδα έχουμε πρόβα, έχουμε αρκετή εμπειρία σε gigs, έχουμε κάνει και ένα tour στην Ελλάδα τώρα, έχοντας περάσει 7 υπέροχες μέρες και νύχτες. Δηλαδή, πώς να το πω. Αν ήμουν σε άλλο συγκρότημα δεν θα έγραφα αυτά τα κομμάτια, αυτό είναι ξεκάθαρο.

Και ποια η διαφορά προσέγγισης μεταξύ Superfonica και Afterglow, αφού πραγματεύονται και τα δύο κοινωνικο-πολιτικά ζητήματα;


Παναγιώτης: Υπάρχει έντονη διαφορά. Ίσως να είναι και λίγο πιο προσωπικά τα κομμάτια στο Superfonica. Το Afterglow ήταν αφηγηματικό, καθώς περιέγραφα τις ιστορίες που έβλεπα και όχι που ζούσα, αν μπορώ να το θέσω έτσι. Το Superfonica είναι λίγο πιο προσωπικό σε κάποια κομμάτια, όπως το “She Flows”, το οποίο όμως δεν αναφέρεται σε κάποια κοπέλα. Αφήνω τον καθένα να αποφασίσει το τι είναι το she. Είναι εύκολο αν το παρακολουθήσει κανείς, αν διαβάσει τους στίχους, οι οποίοι στίχοι και των δύο albums υπάρχουν στο bandcamp μας.

Και αφού το Superfonica είναι ένα conceptually δομημένο album,υπάρχει ένα συγκεκριμένο stream που συνδέει όλα τα κομμάτια μεταξύ τους;


Παναγιώτης: Μπορώ να πω ότι όλα συνδέονται από τους εφτά συμπαντικούς κανόνες του Ερμή. Όταν ξεκίνησα να γράφω το Superfonica είπα ότι αυτή είναι η βάση μου, αλλά καθαρά ως καμβάς. Όχι ως τα χρώματα.


Καλά, και πώς προέκυψε αυτή η έμπνευση, αυτή η σύνδεση;

Παναγιώτης: Είχε πέσει στα χέρια μου από έναν φίλο το Κυμβάλειον. Είναι τρομερά δύσκολο βιβλίο, πολύ τεχνικό, και επειδή η αλχημεία είναι κάτι εντελώς ξένο για μένα, δυσκολεύτηκα να το ακολουθήσω. Αλλά εντυπωσιάστηκα από το πώς ένα βιβλίο που γράφτηκε από άγνωστους σε άγνωστα βάθη χρόνου βρίσκει πιστή εφαρμογή και σήμερα. Στιχουργικά ήταν ένα πλαίσιο που με ενέπνευσε και που ήθελα να δουλέψω πάνω του. Οι αναφορές στον Ερμή τον Τρισμέγιστο δεν είναι διακριτές. Πρέπει να το πω σε κάποιον για να τις καταλάβει, ή πρέπει κάποιος να γνωρίζει πολύ καλά τους εφτά κανόνες.

Άρα θα έλεγες ότι η έμπνευση του Παιδιού της Αρκαδίας είναι αυθόρμητη ή στοχευμένη;


Archadian Child: Είναι συγκεκριμένη. Υπάρχει ένα πλάνο πριν βγει ο δίσκος, και αυτό ισχύει και για το Afterglow και το Superfonica, και ένα περίπου ξέρουμε από πριν πού θα καταλήξει. Το τι θα υπηρετεί, σε ποιους θα απευθύνεται… για αυτό και οι στίχοι είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τη μουσική. Δεν είναι ούτε συνοδευτικοί, ούτε επιπρόσθετοι.

Δεδομένου ότι είναι δύσκολο να βιοποριστεί κάποιος από τη μουσική στην Κύπρο, είναι προφανές ότι κάνετε διαφορετικές εργασίες για βιοπορισμό. Πέραν αυτού, όμως, ασχολείστε με κάτι που να συντείνει στη δημιουργικότητά σας;

Μου απαντούν ότι η δημιουργικότητα είναι κομμάτι της ζωής τους, και η μουσική έχει κεντρική θέση σε ό,τι κάνουν. Ο Παναγιώτης προσθέτει: "Εγώ διαβάζω βιβλία, κάτι που με βοηθά και στο songwriting. Το τελευταίο που διάβασα ήταν το Mumbo Jumbo του Ishmael Reed, ένα εξαιρετικό βιβλίο που πραγματεύεται τη μουσική σαν λύση του προβλήματος και όχι σαν μέρος του προβλήματος".


Και αν το Superfonica ήταν χρώμα ποιο θα ήταν;


Arcadian Child: Ένα συμπαντικό γαλάζιο. Θα ήταν το εξώφυλλο. Να πούμε εδώ ότι το εξώφυλλο επιμελήθηκε ο Σπύρος Σιδηρόπουλος, τραγουδιστής των Cyanna Mercury, που δρα με το ψευδώνυμο Iam Nothe (I am not he). Του στείλαμε το υλικό και ζητήσαμε να το αποδώσει εικαστικά. Μετά από λίγο καιρό μας έστειλε ένα draft και τρελαθήκαμε. Η αρχική φωτογραφία είναι μια δική του φωτογραφία βγαλμένη από την κοπέλα του με ένα iphone4 στο Γκάζι μπροστά από ένα graffiti που απεικόνιζε αυτόν τον λαβύρινθο. Μετά το processing εκείνη η φιγούρα έγινε μια genderless φιγούρα, το Arcadian Child, που βγαίνει μέσα από τη super-φωνή, τη δίνη που αντιπροσωπεύεται από τον λαβύρινθο. Αυτό που φαίνεται σαν έκρηξη είναι οι αναφορές στον συμπαντικό Ερμή.

Και πού αναδύεται το Παιδί της Αρκαδίας πιο έντονα; Στα live, στο recording studio ή στις πρόβες;


Arcadian Child: Εξαρτάται από τη μέρα. Είναι μέρες που τρελαίνεσαι και στην πρόβα και περνάς τέλεια.Αλλά εντάξει, και σε live έχουμε ζήσει στιγμές που θα θυμόμαστε για πάντα. Ήταν τόσο ζωντανά τα vibes και η ενέργεια μεταξύ μας που δεν ξεχνιέται εύκολα. Μετά τα τελευταία κιόλας στην Ελλάδα... απίστευτη εμπειρία.

Όμως χωρίς το ένα δεν μπορεί να υπάρξει το άλλο. Το studio είναι πολύ ξεχωριστή εμπειρία γιατί ανακαλύπτεις τον εαυτό σου. Ακούς αυτούσιο και ακριβώς το τι παίζεις την ίδια ώρα. Τα λάθη σου είναι όλα εκεί. Ακούς αν παίζεις καλά, αν παίζεις μέτρια. Το studio είναι και η ταυτότητά σου προς τον κόσμο, αυτό μένει στο χρόνο. Το live είναι στιγμιαίο, μοναδικό, παίζεις και φεύγει. Αυτό που γράφεις στο studio είναι η ταυτότητά σου που μένει. Και η παγίδα είναι ότι πνευματικά πρέπει να καταφέρεις να είσαι στο σημείο που θέλεις όταν γράφεις στο studio. Είναι μεγάλη παγίδα γιατί μπορεί να μην είσαι και να νομίζεις ότι είσαι.

Όσον αφορά τα lives, ποια είναι η εμφάνιση που ξεχωρίζετε;


Όπως ήταν αναμενόμενο, εδώ οι φωνές διαχωρίστηκαν. Για τον Χρίστο και τον Στάθη ήταν η εμφάνιση στο Temple, στην Αθήνα. Για τον Ανδρέα ήταν το Temple και ο Φέγγαρος 2018. Για τον Παναγιώτη ήταν ξεκάαθαρα ο Φέγγαρος, και εξηγεί: "Μόλις ξεκινήσαμε, στο πρώτο κομμάτι, είχαμε μεγάλο τεχνικό θέμα με τον ενισχυτή του Στάθη. Και όμως, αντί να τσακίσει κάποιον από εμάς, και ιδιαίτερα τον Στάθη, βγήκε ο τεχνικός, το διόρθωσε και το live κύλησε εξαιρετικά και χωρίς κανένα λάθος. Είναι σε τέτοιες στιγμές που πραγματικά "γίνεσαι μπάντα". Γίνεται μια μεγάλη στραβή σε ένα μεγάλο φεστιβάλ που περιμένεις να παίξεις και δεν σκαλώνεις. Για αυτό και το ξεχωρίζω από την Αθήνα. Στην Αθήνα όντως ήταν καταπληκτικά, γιατί είχαμε κόσμο από κάτω που γνώριζε τα τραγούδια μας, τα οποία είχαν κυκλοφορήσει μόλις μια βδομάδα πριν".


Και ποιο το μεγαλύτερο πρόβλημα που έπρεπε να ξεπεράσετε σαν συγκρότημα;


Arcadian Child: Τα λεφτά. Κοστίζει το να κάνεις έναν καλό δίσκο. Δεν είναι μόνο ηχογραφήσεις (που και αυτές κοστίζουν). Είναι μίξη, mastering, εικαστική απόδοση. Και το ότι, όπως είπαμε και πριν, στην Κύπρο δεν υπάρχει ευρεία ανταπόκριση ούτως ώστε να μας δίνει feedback για να μπορούμε εύκολα να το συνεχίσουμε, το κάνει ακόμα πιο δύσκολο ως διαδικασία.

Θεωρούμε ότι με το Superfonica θα γίνει κάπως πιο υγιής η κατάσταση. Ήδη έχουμε πολλές προτάσεις για να παίξουμε στο εξωτερικό, και πιστεύουμε ότι θα μαζέψουμε κάποια χρήματα ώστε ο τρίτος δίσκος να γίνει πιο εύκολα και πιο ομαλά από τους προηγούμενους δύο, και χωρίς την ίδια πίεση. Όποιος έχει μπάντα το αντιλαμβάνεται αυτό.

Μιλώντας για άτομα που έχουν μπάντα... ποια η σχέση σας με την Κυπριακή μουσική σκηνή; Την θεωρείτε υποστηρικτική ή όχι;


Arcadian Child: Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολλές φορές απογοητευτεί από τη συμπεριφορά κάποιων Κύπριων συναδέλφων. Έχουμε ζήσει το "να φάει ο ένας τον άλλον" και έχουμε ζήσει και τη μηδενική υποστήριξη. Οι μουσικοί που μας στηρίζουν είναι πολύ λίγοι. 4 από αυτούς κάνουν sound-check αυτή τη στιγμή που μιλάμε (Ladderman).


Εδώ ο Χρίστος παραθέτει: Όταν είχα έρθει από την Ελλάδα, πριν τριάμιση χρόνια, μου είχε κάνει εντύπωση η διαφορά στο πώς αντιμετωπίζει ο ένας τον άλλον, πώς συνεργάζεται ο ένας με τον άλλον, και το είχα πει στα παιδιά ότι στην Αθήνα είναι πολύ διαφορετικά. Εκεί βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Στην περιοδεία ήμασταν με τους Sailor’s Daughter, μια ελληνική μπάντα, και φάνηκε και εκεί εμπράκτως το πόση διαφορά υπάρχει στην αντιμετώπιση μουσικών από άλλους μουσικούς σε Αθήνα και Κύπρο.

Ο Παναγιώτης προσθέτει: Εγώ δεν είμαι μουσικός. Δεν μεγάλωσα με αυτούς τους κύκλους. Βλέπω τα πράγματα διαφορετικά και δεν παίζω politics. Είδα, για παράδειγμα, τεράστια αλλαγή στη συμπεριφορά ατόμων προς τους Arcadian Child όταν ήταν μια άγνωστη μπάντα από τη Λεμεσό που έγραφε ένα δίσκο και δεν έβγαινε πουθενά και προς τους Archadian Child δύο χρόνια μετά. Έχω γίνει δέκτης συμπλεγματικής συμπεριφοράς και λυπάμαι που το λέω. Είμαστε μια πολύ μικρή κοινότητα και αυτά δεν θα έπρεπε να έχουν θέση. Βλέπω τη διαφορά με την Ελλάδα. Ο Σπύρος για παράδειγμα. Γνωριστήκαμε με τον Σπύρο όταν οι Cyanna Mercury μεσουρανούσανε, ήρθε Κύπρο να παίξει μαζί μας και είμαστε σαν αδέρφια. Ούτε θα σνομπάρει, ούτε θα υποτιμήσει. Και όπως είπε και ο Χρίστος, τα παιδιά που κάναμε περιοδεία μαζί, οι Sailor’s Daughter, μας φερθήκανε άψογα, μας στηρίξανε.

Όντως, αυτό είναι κάτι που έχει παρατηρηθεί και έχει σημειωθεί και από άλλους μουσικούς. Παρ’ όλα αυτά είμαστε μια οικογένεια, και υπάρχουν μέλη που αγαπάνε τη μουσική και τους μουσικούς με ειλικρίνεια και αυτοί είναι που έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη εν τέλει. Από ακούσματα, όμως; Πέρα από τους συνήθεις ύποπτους, αυτούς τους οποίους όλοι ξέρουμε και θαυμάζουμε, ακούει το Παιδί της Αρκαδίας νέα μουσική; Καινούργιες μπάντες;

Παναγιώτης: Εγώ συνέχεια. Αγόρασα περίπου 30 βινύλια φέτος, τα 28 είναι από καινούργιες μπάντες, φετινοί δίσκοι του 2018. Από Ελλάδα μου αρέσουν καταπληκτικά οι The Steams, οι Cyanna Mercury. Από εξωτερικό οι Idles, οι οποίοι έβγαλαν και τον δίσκο της χρονιάς κατ’ εμένα, ένα ωμό punk με καταπληκτική θεματολογία – toxic masculinity, ρατσισμό, κοινωνική αποξένωση. Joy is an act of resistance λέγεται το album. Γενικά σαν μπάντα οφείλουμε να ακούμε καινούργια μουσική.


Έχετε τα ίδια ακούσματα;

Arcadian Child: Ακούμε λίγο από όλα. Κυρίως κάτω από την ομπρέλα της rock. Αλλά υπάρχουν πολλά να βρεις σε διάφορα στυλ μουσικής. Hip hop, fusion… δεν μπορείς να γράφεις μουσική αν ακούς μόνο ένα είδος μουσικής. Είσαι μονοδιάστατος. Εν τω μεταξύ, παίζει και αυτό ρόλο στο γράψιμό μας. Το ότι δεν έχουμε ακριβώς τα ίδια ακούσματα, και ο καθένας βάζει το στοιχείο του σε κάθε κομμάτι που χτίζουμε.

Και ποια συμβουλή θα δίνατε στο νέο κύμα μουσικών που αναδύεται στη χώρα μας;


Arcadian Child: Να γράψουν δική τους μουσική. Ό,τι και να γράψεις που είναι δικό σου και είναι ειλικρινές θα είναι ωραίο. Και να μείνουν έξω από τις κλίκες.


Και τι θα επιλέγατε... Φήμη ή χρήμα;


Arcadian Child: Αγάπη από τον κόσμο που εκτιμά τη μουσική μας και μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε. Θέλουμε να ταξιδέψουμε μακριά με τη μουσική μας, άρα μεταξύ των δύο φήμη, αλλά φήμη που προέρχεται από την αγάπη του κόσμου. Το χρήμα από την άλλη είναι απαραίτητο για να βγάλεις δουλειά.

Υπάρχει κάποιος που θα θέλατε να ευχαριστήσετε για την υποστήριξη του;

Arcadian Child: Αναφέρονται όλοι ενδελεχώς στο cover του βινυλίου και του CD. Ο Σπύρος Σιδηρόπουλος για την εικαστική παρέμβαση, ο Ανδρέας Τραχωνίτης ο συμπαραγωγός μας, η Μικαέλλα Τσαγγάρη για τα υπέροχα φωνητικά, οι δικοί μας άνθρωποι, οι οικογένειές μας, οι γυναίκες μας, που μας στηρίζουν συναισθηματικά και πνευματικά. Το label μας στην Αμερική... δεν είναι λίγο πράγμα να στηρίζει μια Καλιφορνέζικη ετικέτα μια Κυπριακή μπάντα. Μας στηρίζουν αρκετά και τους εκτιμούμε και αγαπάμε για αυτό, αφού το κάνουν γιατί πραγματικά γουστάρουν το υλικό. Λεφτά δεν έχει πολλά προφανώς, άρα το κάνουν γιατί το πιστεύουν και το γουστάρουν, και ο Todd συγκεκριμένα.

Και φυσικά όσους ακούνε τη μουσική μας, και όσους θα την ακούνε στο μέλλον, τους ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

Και τους Ladderman, για την αποψινή υποστήριξη, που όταν τους είπαμε ότι παίζουμε Savino ήταν μέσα με χίλια, με μόνη απαίτηση 4 CDs, 1 βινύλιο και 4 μπλούζες, ως... λάφυρα. (γέλια)



Αντιλαμβάνομαι πόσο τους έχω κρατήσει, εν όψει και του live τους και κλείνω με μια τελευταία ερώτηση, ευχόμενη να μην μου έχουν θυμώσει για την καθυστέρηση. Τι να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον από τους Arcadian Child και ποιο το μεγαλύτερο σας όραμα σαν συγκρότημα;


Arcadian Child: Θα ξεκινήσουμε ανάποδα. Το μεγαλύτερο μας όραμα είναι να πάμε σε άλλη ήπειρο με την μουσική μας και να μοιραστούμε τη μουσική μας με όσο πιο πολύ κόσμο μπορούμε. Όσον αφορά το κοντινό μέλλον... το 2019 έχει πολλά gigs, κάποια festivals στο εξωτερικό και ενδεχομένως και Κύπρο. Παίζει και ένα μεγάλο tour τον Οκτώβρη, τώρα που έχουμε πάρει και το "κολάι" και μας άρεσε ο δρόμος πολύ. Οπότε πολλά gigs, πολύ Superfonica, και το 2020-21 πάμε ενδεχομένως για τρίτο δίσκο.

Εδώ κλείνω το recorder, τους ευχαριστώ ξανά για τον χρόνο τους και τους αφήνω να φάνε. Στο μεταξύ τρέχω να ετοιμαστώ για να απολαύσω το live τους σε λίγο, ξέροντας ότι γνωρίζω και κάτι περισσότερο για αυτούς. Τώρα γνωρίζετε και εσείς...

#interview #bandinterview #musicmagazine #aegismagazine #rockmusic #rockandmetal #superfonica #arcadianchild #psychedelic #aegismagazine #mariakouvarou

© 2018 Aegis Rock | Metal Magazine

  • White YouTube Icon