Search

ANATHEMA

By Andreas Georgiou


(alternative rock, progressive rock, gothic rock, gothic metal (early), death/doom metal (early)

“Ποτέ δεν πρόδωσα την εμπιστοσύνη σου”. ‘Όπως λέει ένας στίχος από ένα από τα πιο ιδιαίτερα και συναισθηματικά τους τραγούδια (Untouchable), νιώθω ότι οι Anathema έχουν κάνει ακριβώς αυτό για τους πιστούς τους θαυμαστές για κάτι λιγότερο από τριάντα χρόνια, τόσο στο ξεκίνημα τους, με το στυλ τους να χαρακτηρίζεται ως πιο βαρετό μέταλ, αλλά ακόμα περισσότερο στη συνέχεια, μετά τη στροφή των 180 μοιρών που έκαναν προς ένα πιο ατμοσφαιρικό εναλλακτικό ροκ στυλ στα τέλη του 20ου αιώνα.

Ξεκινώντας το 1990 από το Λίβερπουλ, την πόλη των θρύλων της ροκ, των Beatles, το συγκρότημα ήταν μια οικογενειακή υπόθεση ανάμεσα στα 3 αδέλφια Κάβαναγκ, τους Βίνσεντ και Ντάνιελ στις κιθάρες και τον Τζέιμι στο μπάσο. Ήταν όμως ακόμα πριν ο Βίνσεντ αναλάβει και ρόλο τραγουδιστή και γίνει η χαρακτηριστική πλέον φωνή του γκρουπ, κάτι που έγινε το 1995 όταν ο μέχρι τότε τραγουδιστής του γκρουπ Ντάρεν Γουάιτ αποχώρησε. Mέχρι τότε είχαν προλάβει ήδη να κυκλοφορήσουν ένα EP με τίτλο The Crestfallen (1992) και ένα δίσκο με τίτλο Serenades (1993), και τα δύο σε ύφος death/doom μέταλ. Αφού ο Βίνσεντ είχε ήδη αναλάβει ρόλο τραγουδιστή, το γκρουπ κυκλοφόρησε δύο ακόμα αλμπουμς, το The Silent Enigma (1995) και το Eternity (1996), και τα δύο αυτή τη φορά σε ένα πιο gothic metal ύφος.

Παρά το γεγονός ότι το γκρουπ είχε ένα πιο βαρετό και επιθετικό στυλ αυτά τα πρώτα χρόνια, με φωνητικά που έφταναν στα όρια του μπρουταλ, τα μελοδικά και συναισθηματικά στοιχεία ήταν ήδη εμφανή σε τραγούδια όπως το “A Dying Wish” και “Sleepless”, βάζοντας έτσι τις βάσεις για μια από τις πιο διάσημες και εντυπωσιακές στροφές στην ιστορία της ροκ μουσικής. Αυτή η στροφή δεν άργησε να γίνει εμφανής, και κάποιος μπορούσε ήδη να ακούσει τη διαφορά στο αλμπουμ του 1998 Alternative 4. Με τραγούδια όπως το θρυλικό πλέον “Fragile Dreams” και αριστουργήματα όπως το “Lost Control” και το “Regret”, το αλπμουμ χαρακτηριζόταν από τις πιο μελωδικές κιθάρες, τα ατμοσφαιρικά στοιχεία στο μπακγραουντ και φυσικά τα πιο μελωδικά πλέον φωνητικά του Ντάνιελ Κάβαναγκ Βίνσεντ. Παρ’όλα αυτά, αυτή η

στροφή δεν ολοκληρώθηκε παρά μόνο με τη κυκλοφορία του αλμπουμ A Fine Day to Exit (2001), που χαρακτηρίστηκε ως ένας αμιγώς εναλλακτικός δίσκος. Δεν θα ήταν υπερβολή κάποιος να πει ότι αυτή η αλλαγή ήταν μια τεράστια έκπληξη για την πλειονότητα των φίλων του ροκ και του μεταλ. Κάτα πόσο αυτή η έκπληξη ήταν μια θετική έκπληξη, με πολλούς να τη χαρακτηρίζουν ως την πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη ενός συγκροτήματος, ή μια αρνητική έκπληξη, με άλους να τη χαρακτηρίζουν ως ξεπούλημα, μόνο ο χρόνος θα μπορούσε να δείξει, ο οποίος μετα από 20 χρόνια φαίνεται να έχει δικαιώσει το γκρουπ. Το μόνο που κανένας δεν θα μπορούσε να προσάψει στο συγκρότημα είναι η ειλικρίνεια, η αυθεντικότητα και η απίστευτη μουσικότητα που διέθεταν κυρίως τα αδέρφια. Πάνω σε αυτό, ο κιθαρίστας του γκρουπ Ντάνιελ Καβαναγκ σχολίασε σε συνέντευξη:

“Ο κόσμος νομίζει ότι γίναμε πιο σοφτ, αλλά δεν είναι έτσι, απλά επεκταθήκαμε, και αναμφισβήτητα τα περισσότερα τραγούδια δεν είναι όπως πριν, αλλά κάποια είναι ακόμα βαρετά. Μια μελωδία στο πιάνο μαζί με κάποια φωνητικά μπορούν να επηρεάσουν πολύ περισσότερο τον ακροατή ακόμα και σε σύγκριση με 7 ηλεκτρικές κιθάρες και τεράστιους ενισχυτές. Πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία, μια συνταγή. Ξέρουμε όμως ότι δεν πειράζει τι λέει ο κόσμος γιατί ότι κάνουμε το κάνουμε με ειλικρίνεια.”

Σήμερα, ο δίσκος τους The Optimist (2017), έχει βραβευτεί με το βραβείο Δίσκος της Χρονιάς στα βραβεία Progressive Music Awards 2017. Έχοντας κυκλοφορήσει 11 δίσκους σε μια καριέρα σχεδόν 30 χρόνων, πιστεύω ότι οι Anathema έχουν καταφέρει πλέον να κερδίσουν και τους πιο σκληροπυρηνικούς φανς, ειδικά από την μεταλ κοινότητα, και να πείσουν ακόμα και αυτούς που αρχικά είχαν αντιδράσει αρνητικά στις επιλογές του γκρουπ.

© 2018 Aegis Rock | Metal Magazine

  • White YouTube Icon