Search

Album Review; “Superfonica”, Arcadian Child (Ripple Music/Rogue Wave)


γράφει η Μαρία Κούβαρου


Είναι εγχειρήματα που απαιτούν τουλάχιστον δυο-τρεις ακροάσεις για να σε πείσουν και είναι εγχειρήματα που σε κερδίζουν με την πρώτη νότα, ή, στην περίπτωση που συζητάμε εδώ, με την πρώτη κιθαριστική φράση. Και ναι, ίσως να σας φαίνεται ότι έδωσα «πολλά» από την πρώτη κιόλας πρόταση, όμως αυτή είναι και η προσωπική μου επαφή με το Superfonica, τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του τετραμελούς εγχώριου συγκροτήματος, Arcadian Child. Όμωςμην προτρέξετε, πέραν του υπότιτλου “ο δίσκος μου άρεσε πολύ” που έχω ήδη παραθέσει, υπάρχουν πολλά για να ειπωθούν σχετικά με το Superfonica, και άλλα τόσα που κάθε ακροατής θα ανακαλύψει μόνος του.

Και πώς θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά, άλλωστε, αφού το εκ Λεμεσού ορμώμενο Παιδί της Αρκαδίας χαρτογραφεί ένα μουσικό ταξίδι που φέρνει σε σύγκλιση τους δρόμους της ψυχεδέλειας, του stoner rock, της indie ατμόσφαιρας και της φρέσκιας alternative αισθητικής; Στις αποστάσεις που διανύουν τα 8 κομμάτια που απαρτίζουν το album αμβλύνεται πέραν του στυλ και ο χρόνος, και έχουμε αναφορές από τα 60sμέχρι και το σήμερα, σε μια διαδρομή που υφαίνεται χωρίς κενά, σκαμπανεβάσματα, και αμήχανες στιγμές όπου το ύφος και ο ετεροχρόνος ξεφεύγει από τα όρια της μουσικής ταυτότητας της μπάντας. Με άλλα λόγια, οι Arcadian Child ρίξανε όλες τους τις αναφορές σε ένα καζάνι, φτιάξανε το δικό τους μίγμα, το πλάσανε σε 8 διαφορετικά μουσικά σχήματα, και τα εκθέσανε στα περίεργα μουσικόφιλα ώτα μας.


Το εξώφυλλο του Superfonica επιμελήθηκε ο Iam Nothe

Για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα, με το πάτημα του play, η αρχική κιθαριστική φράση του εναρκτήριου κομματιού,“Βain Marie” είναι μια πρόσκληση-πρόκληση, με μια heavy rock τοποθέτηση που αποτελεί νοσταλγία για το παρόν (οξύμωρο, έτσι;), και μια υπόσχεση για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το “Twist your spirit” με τα κιθαριστικά του hooks, μας παρασύρει σε ακόμα πιο heavy μονοπάτια με έντονο groov-άρισμα, ενώ μεμια πειραματική επιβράδυνση μεταλλάσσεται σε ένα αργό, πιο εσωτερικό ταξίδι για να οδηγήσει σε ένα κλείσιμο πιο ξεκάθαρα ψυχεδελικό (twist in the spirit it is). Επόμενο το “Brothers”, το πιο heavy rock κομμάτι που καταθέτουν οι Arcadian Child, το οποίο riff-άρει, groov-άρει και παρουσιάζει ένα σύντομο, αλλά δυνατό κιθαριστικό σόλο πάνω από την σταθερήμουσική βάση. Το “Constellations” που ακολουθεί, ένα ιδιαίτερα ενεργητικό ταξίδι κάπου μεταξύ γης και διαστήματος, διατηρεί μια συγκρατημένη ένταση, αφού ούτε η φωνή ούτε η κιθάρα παρουσιάζονται έντονες, και μάλλον οδηγούνται από το μπάσο και το ακολουθούν για να φτάσουν σε κάποια άλλα μήκη.

Τα επίπεδα ενέργειας πέφτουν με το “Painting”, με πιο έντονες αναφορές στην αγαπημένη ψυχεδέλεια του ’60. Το κομμάτι σε κάνει απλώς να θες να τα σταματήσεις όλα για να αναπολήσεις κάτι που δεν έχεις ζήσει ακόμα (πάλι οξύμωρο). Επόμενο το “She Flows” με έντονη indie γεύση και μια παράταιρη ανεμελιά που συναισθηματικά παραπέμπει σε μια πιο surfer διάθεση, τουλάχιστον έτσι το αισθάνομαι εγώ. Σίγουρα αυτή η πινελιά, που μπορεί να ικανοποιήσει μια ευρεία ομάδα ακροατών, και να παίξει άνετα και σε πιο εμπορικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, είναι ακόμα ένα στοίχημα που κέρδισαν οι Arcadian Child. Γιατί το “She Flows” μπορεί να ακούγεται εύπεπτο σε μια πρώτη ακρόαση, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι και αυτό γίνεται φανερό με κάθε replay.



Μετά από αυτή την τονωτική ένεση, το συγκρότημα ξαναρίχνει ρυθμούς για το “Before we die”, ψυχεδελικό, υποτονικό και εσωτερικό. Τέλος, ως επίλογο, το Παιδί της Αρκαδίας μας προσφέρει ένα ψυχεδελικό ταξίδι με ανατολίτικες ηχητικές αναφορές, το τραγούδι τους που πιο πολύ ακουμπάει το progressive rock ήθος του τέλους του 60 και αρχών του 70, και δικό μου προσωπικό αγαπημένο από το album.

‘Ο,τι όμως και να σας γράψω για το κάθε κομμάτι, το Superfonicaείναι από εκείνα τα albums που στον κάθε ένα θα μιλήσει διαφορετικά, και αυτό ισχύει και για τα 8 κομμάτια που το απαρτίζουν. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι πρόκειται για ένα πολυδιάστατο μουσικό εγχείρημα, με πρωταγωνιστική την παρουσία της κιθάρας, η οποία κάποιες φορές είναι επιβλητική και κάποιες σχεδόν υπόγεια υπνωτιστική. Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν εφικτό, βέβαια, αν η ύφανση της βάσης, δηλαδή οι καλά μελετημένες μπασογραμμές και η ρυθμική συμβολή των drums, δεν ήταν τόσο άρτια κεντημένη.

Έχω αφήσει για τέλος την αναφορά στα φωνητικά, καθώς θεωρώ ότι η συμβολή τους είναι πολύ σημαντική τόσο για το όλον του Superfonica, όσο και για την μεταφορά των “κοινωνικά προσωπικών” στιχουργικών θεμάτων, αλλά και για την υπογράμμιση της ταυτότητας του συγκροτήματος. Τι εννοώ... Τα φωνητικά, με όσο reverb και να ντύνονται, παραμένουν ανεπιτήδευτα, καθαρά indie και δεν επιχειρούν να κάνουν αιθέρια ταξίδια, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την έντονη ψυχεδέλεια που αποπνέει το Superfonica. Η φωνή αποτελεί, θα έλεγες, έναν μεσάζοντα μεταξύ γης και μεταφυσικής ατμόσφαιρας, που κάνει τον ήχο πιο γήινο, πιο προσιτό και πιο σύγχρονο. Αυτή την αισθητική του παλιού νοσταλγικού vibe της ψυχεδέλειας με μια πιο σύγχρονη προσέγγιση την έχει όλο το album από την αρχή μέχρι το τέλος, ακόμα και το καθόλα ψυχεδελικό εξώφυλλο.


Σίγουρα από τους προσωπικούς μου αγαπημένους του 2018, το Superfonicaαποτελεί μια αξιέπαινη μουσική κατάθεση από τους συντοπίτες μας, έναν άξιο συνεχιστή του Afterglowκαι έναν υποσχόμενο προπομπό για όσα έχει ακόμα να μας προσφέρει το Παιδί της Αρκαδίας από τη Λεμεσό.


#review #albumreview #music #rockmusic #stonerrock #psychedelic #indie #rockband #arcadianchild #cyprus #musicmagazine #aegis #greeklanguage #mariakouvarou #cyprus

© 2018 Aegis Rock | Metal Magazine

  • White YouTube Icon