Search

Album Review; “Big Fish”, Sadhus, the Smoking Community (Fuzz Ink. Records, 2018)


γράφει η Μαρία Κούβαρου


* for English press here.


Για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα από την αρχή: αν δεν αντέχετε την επώδυνη πραγματικότητα και θέλετε την αλήθεια σας πασπαλισμένη με ζάχαρη και σερβιρισμένη σε χρυσή πιατέλα, μην πατήσετε καν το play, γιατί αυτός ο δίσκος σίγουρα δεν κάνει για σας. Οι υπόλοιποι, εσείς που το αντέχετε να σας ρίχνουν με τα μούτρα στη λάσπη και αντί να μυξοκλαίτε μαθαίνετε να ζείτε με τα τέρατα των βάλτων, μείνετε εδώ μαζί μου να μιλήσουμε για την καινούργια δουλειά των Sadhus, με τίτλο Big Fish, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2018.


Τους Sadhus: the smoking community τους είδα για πρώτη φορά live στο Into the Limbo 2016 και εντυπωσιάστηκα, και τους είδα ξανά ένα χρόνο μετά στο Power of the Night και ξανα-εντυπωσιάστηκα. Μια συνεχής επιδέξια ακροβασία πάνω στη σχεδόν ανύπαρκτη γραμμή που διαχωρίζει το sludge metal και το stoner metal, με το πρώτο να υπερτερεί λόγω του γεμάτου ήχου, του distortion και του πιο γρήγορου tempo που υιοθετεί το συγκρότημα. Μια άρτια θολούρα, με συχνά ακατάληπτα λόγια να σερβίρονται μέσα από screaming και growling φωνητικά, είναι από εκείνα τα συγκροτήματα που δεν σου επιτρέπουν καμιά χλιαρή επαφή. Το πιθανότερο είναι ότι τους Sadhus ή θα τους λατρέψεις με την πρώτη επαφή ή δεν θα τους συμπαθήσεις ποτέ. Το ίδιο ισχύει και για τη δεύτερη ολοκληρωτικά δική τους δισκογραφική δουλειά, το Big Fish.


Το εξώφυλλο του Big Fish, φιλοτεχνημένο από Black Space

Το Big Fish απαρτίζεται από 6 τραγούδια και θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα 34λεπτο σκληρής και ωμής οδύνης. Είναι ένα καθ’όλα βαρύ μουσικό εγχείρημα που σε βαράει εκεί που πονάς περισσότερο – στην αναγνώριση ότι αυτό που δεν αντέχεις αποτελεί και τη μόνιμη συντροφιά σου στη ζωή. Η ωμότητα της μουσικής βρίσκει τόσο το θεματολογικό της πάντρεμα όσο και τη δικαίωσή της μέσα από τον ίδιο τον τίτλο του album, ο οποίος αντικατοπτρίζει τη μοναδική πραγματικότητα: το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, και όσο μεγάλο και να είναι ένα ψάρι, πάντα θα απειλείται από κάποιο ακόμα μεγαλύτερο.


Η αίσθηση αυτή δίνεται ήδη με το εναρκτήριο κομμάτι, το “Hyper Roller”, που έρχεται σαν κατά μέτωπον επίθεση. Είναι ένα τραγούδι αρκετά γρήγορο, με έντονο distortion και κραυγές, το οποίο φλερτάρει με την ιδέα μιας απελπισμένης οργής... ή μιας οργισμένης απελπισίας. Ακολουθεί το “Flesh”, που σε σαφέστατα πιο αργόσυρτους ρυθμούς έρχεται να μεταμορφώσει την οργή σε τρόμο. Απλώνει γύρω σου σαν καπνός που υπόσχεται να σε «ταξιδέψει», όμως δεν σε απελευθερώνει.


Το τρίτο κομμάτι και μεγαλύτερο σε διάρκεια, “Lazarus”, εναλλάσσει ρυθμούς λες και κυνηγάει μια λύτρωση που δεν επέρχεται, σαν ένας άλλος Λάζαρος που θα προτιμούσε να μείνει στα έγκατα και όμως ανασταίνεται με το ζόρι για να βιώσει εκ νέου την κτηνωδία της ζωής, στην οποία είναι εν γένει εθισμένος. Το drumming επιβεβαιώνει τον εθισμό αυτό, με τον επίμονο και επαναλαμβανόμενο ρυθμό του, που σε κρατάει κολλημένο ενώ εσύ θες να φύγεις.


Με το “Big Fish” οι τόνοι πέφτουν ξανά. Είναι αργόσυρτο και βασανιστικό, με μια ψυχεδελική ροπή που μοιάζει να θέλει να σε ρουφήξει στη δίνη ενός βάλτου. Το μπάσο σε υπνωτίζει, με σποραδικά ανοδικά περάσματα σαν ειρωνεία για την αδυναμία σου να φτάσεις στην επιφάνεια. Σταδιακά το κομμάτι αποκτά distortion και βάρος και κτίζεται προς ένα «γρήγορο» τελικό μέρος.


Το πέμπτο στη σειρά κομμάτι, “Sobbing Children”, έχει σαφέστατα πιο hard χαρακτήρα, τον οποίον και υπογραμμίζει το αξιόλογο κιθαριστικό solo του Stavros DVS. Διατηρεί, όμως, τον ατμοσφαιρικό χαρακτήρα των Sadhus, ενώ το το καταληκτικό κομμάτι του δίσκου, που φέρει τον τίτλο “I.P.S.” (Intelligent Psycho Sludge) τα κάνει όλα ξεκάθαρα. Αν ζητούσες λύτρωση δεν θα τη βρεις. Και σίγουρα, ο επίμονος, επαναληπτικός επίλογος με το σχεδόν ανυπόφορο βάρος προς το τέλος θα σε αφήσει με μια λασπίλα μέσα στο στόμα που, παραδόξως, δεν θα θες να ξεφορτωθείς.


Σε γενικές γραμμές, η οδύνη που προσφέρει το Big Fish είναι από αυτές που θα γουστάρεις μέχρι τα μπούνια. Ο δίσκος χαρακτηρίζεται από εναλλαγές ταχύτητας, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από εκείνον που μας έχουν συνηθίσει οι Sadhus. Και αν και τα πάνε καλά και στα γρήγορα μέρη, τόσο τα επαναληπτικά, γεμάτα θολούρα riffs τους, όσο και οι μπασογραμμές, το drumming και τα επιβλητικά φωνητικά δείχνουν να λειτουργούν καλύτερα εκεί που υπάρχει χρονική και ηχητική άπλα. Εκεί που μπορούν να καταλάβουν τον χώρο σαν απειλητική ομίχλη που πέφτει πάνω μας.


Sadhus, "the smoking community"

Αυτή, όμως, αποτελεί και την προσωπική γνώμη της υποφαινόμενης, σαφέστατα ορμώμενη από τις μουσικές της προτιμήσεις. Σε κάθε περίπτωση, οι Sadhus, δημιουργούν για ακόμα μια φορά αλλεπάλληλες υπόγειες εκρήξεις και προσφέρουν ένα album στο οποίο ο κίνδυνος ελλοχεύει συνεχώς. Για κάποιους αυτός ο κίνδυνος είναι ένας απειλητικός εχθρός που κρύβεται στα πιο ερεβώδη βάθη του ωκεανού, για άλλους είναι η μεγαλύτερή επίγεια φοβία που βρίσκεται πάντα μισό βήμα μακριά. Αυτή η αίσθηση γεννιέται τόσο από τα γρήγορα και ωμά μέρη του δίσκου, όσο και από τις στιγμές που η μελωδικότητα και η ατμόσφαιρα εισχωρούν, παραπέμποντας σε μια ψυχεδελική διέξοδο.


Το σίγουρο είναι ότι όσο και να θες να λυτρωθείς από τον υφέρποντα κίνδυνο που είναι το Big Fish στη μεταφορική του έννοια, τόσο δεν θα θες να ελευθερωθείς από το Big Fish όσον αφορά τη μουσική του μεταφορά... και έτσι, θα συνεχίζεις να πατάς το play ξανά και ξανά κάνοντας αλλεπάλληλες βουτιές μέσα στον βάλτο.


#review #albumreview #sludgemetal #rockmusic #rockandmetal #musicmagazine #greekband #greekreview #aegismagazine #musicpress #cyprus

© 2018 Aegis Rock | Metal Magazine

  • White YouTube Icon