Search

Συνέντευξη με τους COWBOYS & ALIENS

*γράφει η Μαρία Κούβαρου (Mouv)

*for English click here


Όταν ανέβηκαν στη σκηνή του Into the Limbo 2019 ανέβασαν και τη θερμοκρασία με τη γεμάτη ενέργεια, εκρηκτική και άψογη εμφάνισή τους. Είναι, λοιπόν, αυτονόητο, ότι μόλις μάθαμε πως «οι Βέλγοι επιστρέφουν» σπεύσαμε να εξομαλύνουμε την αναμονή με μια συνέντευξη. Έτσι, ούτε δυο βδομάδες πριν την εμφάνισή τους στο Savino Live στις 15 Φεβρουαρίου, μοιραζόμαστε μαζί σας τα αποτελέσματα μιας ενδιαφέρουσας και ελικρινούς «ερωταπαντητικής» ακολουθίας με τον τραγουδιστή και στιχουργό του θρυλικού stoner rock συγκροτήματος, Henk Vanhee.

Ο τελευταίος σας δίσκος τιτλοφορείται “Horses of Rebellion” (άλογα της επανάστασης). Τι σημαίνει για σας η επανάσταση, μουσικά και/ή κοινωνικά; Πόσο επαναστάτες είναι οι Cowboys & Aliens;


Οι Cowboys & Aliens δεν είναι επαναστατικό συγκρότημα με την punk έννοια. Μας ενδιαφέρει πιο πολύ το να δίνουμε στο κοινό μας πράγματα για να σκεφτεί. Αυτό είναι επίσης αρκετά επαναστατικό σε αυτές τις προβληματικές εποχές που ζούμε. Ο κόσμος καμιά φορά με ρωτάει για τη σημασία των τίτλων των τραγουδιών, αλλά πιστεύω ότι ο καθένας μπορεί να δει το νόημα από τη δική του σκοπιά. Πάντα υπάρχει και μια άλλη πλευρά στα πράγματα.

Έχεις κάποιο αγαπημένο Cowboys & Aliens δίσκο; Έναν που να «σημαίνει πιο πολλά για σένα»;


Ίσως ο πρώτος μας δίσκος, “A Trip to the Stonehenge Colony”. Ήταν ένας αυθόρμητος δίσκος, που έγινε με περιορισμένα χρήματα. Αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό και κυκλοφόρησε παγκοσμίως. Πριν καλά καλά καταλάβουμε τι συνέβη, βρεθήκαμε στη σκηνή με τους Monster Magnet και τους Queens of the Stone Age. Φοβερές εποχές, αλλά αγαπώ και το “Horses of Rebellion”. Εμπεριέχει πολύ πάθος.


Πώς άλλαξε η διαδικασία της μουσικής σας δημιουργίας με τα χρόνια; Εξακολουθείτε να φτιάχνετε μουσική με τον ίδιο τρόπο; Τι ήταν διαφορετικό στη δημιουργία του πρόσφατου δίσκου σε σχέση με τα προηγούμενά σας;


Δεν έχουμε ειδική διαδικασία, αλλά τις περισσότερες φορές ξεκινάμε από δουλειά που φτιάχνει ο John (κιθαρίστας) στο σπίτι του. Μετά έρχομαι εγώ και γράφω στίχους και μελωδίες. Έπειτα γίνεται μια ομαδική προσπάθεια, όπου ο καθένας έχει άποψη. Έχουμε ανοιχτό πνεύμα όταν γράφουμε τραγούδια και δεν περιορίζουμε τους εαυτούς μας σε είδη ή στυλ. Το συγκεκριμένο (“Horses of Rebellion”) ήταν πιο οργανικό, με την έννοια ότι ψάχναμε για την καλύτερη εκδοχή ενός τραγουδιού παίζοντάς το ξανά και ξανά στις πρόβες. Επιστρέφοντας στις ρίζες του συγκροτήματος, όπως γράφαμε τραγούδια παλιά. Ήταν υπέροχο συναίσθημα.



Όντες ενεργοί από το 1996, έχετε επίσης βιώσει και την εποχή προ της μεγάλης ιντερνετικής έκρηξης. Είναι ευκολότερα ή δυσκολότερα τα πράγματα τώρα που ζούμε τις ζωές μας online, από άποψη προώθησης και ορατότητας; Από άποψη μουσικής δημιουργίας;


Ναι, κάναμε το ντεμπούτο μας στις σκοτεινές εποχές όπου έπρεπε να δουλέψεις με ηχογραφήσεις σε κασέτες, οι οποίες ακούγοντας μετά δυσκολίας, ούτως ώστε να μην ξεχάσεις αυτό που έγραψες. Τα πράγματα είναι πολύ ευκολότερα τώρα, μα αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό. Πολλά συγκροτήματα παραλείπουν βήματα και χάνουν χρόνο ηχογραφώντας σε εντυπωσιακά προγράμματα λογισμικού, αντί να περνούν περισσότερες ώρες για να βελτιώσουν την ποιότητα του τραγουδιού. Αλλά, hey, καταλαβαίνω τους νέους μουσικούς σήμερα. Μεγαλώνουν με τα κοινωνικά δίκτυα και πάντα θέλανε να γίνουν rock stars, έτσι χρησιμοποιούν τα εργαλεία αυτά για να γίνουν rock stars όσο πιο σύντομα γίνεται.


Φαίνεται να υπάρχει μια πεποίθηση πως το να «επιτύχεις» ως μουσικός είναι περισσότερο θέμα «καλής προώθησης» παρά «καλής μουσικής». Ποια είναι η γνώμη σου σχετικά και ποια η συμβουλή σου για νέα συγκροτήματα;


Όπως είπα προηγουμένως: πάρτε τον χρόνο σας. Μην είστε ανυπόμονοι. Πλαισιώστε τους εαυτούς σας με καλούς μουσικούς και γίνετε φίλοι, ώστε να μιλάτε ανοικτά για όσα πιστεύετε ότι είναι σημαντικά στη μουσική που φτιάχνετε. Μια καλή φωτογραφία και μια εντυπωσιακή ιστοσελίδα είναι OK, αλλά θα προτιμούσα να ακούσω τα τραγούδια σας. Όταν η εικόνα είναι πιο σημαντική από το πρώτο τραγούδι του δίσκου, εκεί με χάνεις.

Στο studio ή επί σκηνής; Πού νιώθετε περισσότερο «σαν στο σπίτι σας» και γιατί;


Και τα δύο, πραγματικά. Μετά από τόσα χρόνια έχω γίνει ένας έμπειρος ερμηνευτής και έχω επίσης ικανότητες και στο studio. Ξέρω ακριβώς τι θέλω και ακούω πράγματα πριν να τα ηχογραφήσω. Όμως μπορεί να γίνει απογοητευτικό όταν δεν μπορείς να φτάσεις εκείνο το σημείο που θέλεις. Έτσι και με τις ζωντανές εμφανίσεις. Μερικές φορές είσαι χάλια ενώ εσύ θες να λάμψεις. Μπορώ να εκνευριστώ πολύ τότε. Μα αυτή είναι η μαγεία του να είσαι μουσικός: δεν μπορείς να το ελέγχεις πάντα.


Σε ποια περίπτωση αισθανθήκατε ως “cowboys” είτε επί σκηνής, είτε στον δρόμο, ή σε κάποια άλλη περίσταση;


Στη δυτική Ισπανία, στο Tabernas Desert Rock Festival αισθανθήκαμε όλοι σαν cowboys γιατί παίξαμε μπροστά από ένα σαλούν σε μια τοποθεσία που χρησιμοποιήθηκε για να γυριστούν εκείνες οι παλιές ταινίες του Hollywood “The Good, The Bad and the Ugly” και “For A Few Dollars More”. Περάσαμε τέλεια. Πάντα περνάμε, βασικά. Υπάρχει μεγάλη φιλία στο συγκρότημα.


…και ποια περίσταση σας έκανε να αισθανθείτε σαν “aliens”;


Πού και πού συμβαίνει να παίζεις κάπου ή σε κάποιο festival και να είσαι κάπως σαν outsider και ο κόσμος να κοιτάει λες και έχεις έρθει από τον Πλανήτη Σκατοκέφαλο (Planet Shithead). Και τότε παίζουμε ένα αξιομνημόνευτο set και ο κόσμος δεν ξέρει τι να σκεφτεί για αυτό. Εκείνο είναι κάπως αστείο. Το να είμαστε ένας outsider ή alien μας ταιριάζει μια χαρά.



Το stoner rock είναι ευρύ είδος, με πολυάριθμους ακόλουθους ανά το παγκόσμιο, και η Κύπρος δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Όντες ενεργοί για τόσο καιρό, πού τοποθετείτε τον εαυτό σας μέσα στο σύμπαν του stoner rock;


Είμαστε πρωτοπόροι από μια εποχή που δεν ήταν τόσο εμφανές το να παρουσιάσεις την «κληρονομιά» των Kyuss ή των Fu Manchu. Αλλά αυτό άλλαξε πολύ γρήγορα μέσα στα χρόνια και τώρα τα πλείστα συγκροτήματα τόσο εδώ στο Βέλγιο και ανά τον κόσμο, πήγαν τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα, στη sludge, doom ή και post metal/ post rock. Εμείς μένουμε πιστοί στον ήχο που είναι η ψυχή του συγκροτήματος: old school stoner rock ‘n roll με μια metal και grunge γεύση.

Η εμφάνισή σας στη σκηνή του Into the Limbo 2019 επιβεβαίωσε όσους σας επαινούν για τις θερμές, ενεργητικές και άψογες εμφανίσεις σας. Όμως τι συμβαίνει αμέσως πριν ανεβείτε στη σκηνή; Έχετε κάποια διαδικασία που προηγείται της εμφάνισης;


Δεν έχω κάποια ιεροτελεστία και υποθέτω πως ούτε και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος έχουν. Συγκεντρωνόμαστε και ανεβαίνουμε στη σκηνή. Εγώ, προσωπικά, μετατρέπομαι σε έναν μανιακό που χρειάζεται κάθαρση. Οι στίχοι μου είναι πολύ σημαντικοί για μένα και σκοπεύω να τους ερμηνεύσω με πλήρες συναίσθημα. Με βοηθάει να κατανοήσω τον εαυτό μου.


Τι να περιμένουμε για τις 15/2;


Θα προσφέρουμε στο κοινό αυτό ακριβώς που περιμένει από εμάς. Ένα δυνατό και heavy rock show με ένα μείγμα τραγουδιών από όλους τους δίσκους μας. Αν και θα κάνουμε μόνο μία εμφάνιση στην Κύπρο φέτος, δεν θα συμπεριφερθούμε σαν τουρίστες. :)


Και ποια τα σχέδια του συγκροτήματος για το άμεσο μέλλον;


Το “Horses of Rebellion” είναι ακόμα φρέσκο, θα κάνουμε μερικές εμφανίσεις με επίκεντρο τον δίσκο. Ένας καινούργιος δίσκος σηκώνει συζήτηση, καθώς ο John φεύγει για περιοδεία με το side project του, Rawdriguez και εγώ σχετίζομαι με ένα συγκρότημα που έχει το όνομα MyGun. Ο χρόνος θα δείξει.


Ευχαριστούμε πολύ που μας αφιέρωσες χρόνο για αυτή τη συνέντευξη. Αν υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας, θα θέλαμε πολύ να το διαβάσουμε!


Να παραμείνετε cool, ανοιχτόμυαλοι και rock’n’roll όπως προφανώς είστε στην Κύπρο. Περάσαμε τέλεια πέρσι και ανυπομονούμε να είμαστε ξανά μαζί σας. Γι’ αυτό ελάτε να μπείτε κι εσείς στο heavy rock show, ευγενικοί άνθρωποι!


#aegisrockandmetalmagazine #onlinemagazine #music #rockandmetal #cyprus #stonerrock #band #cowboysandaliens #interview #mouv

© 2018 Aegis Rock | Metal Magazine

  • White YouTube Icon